روزنامه لسآنجلس تایمز
در تاریخ 5 مهر 1388(27 سپتامبر 2009) در مورد
حافظ ناظری
نوشت:
با هیچ واژهئی نمیتوان این خواننده و آهنگساز موسیقی سنتی ایران را
وصف کرد.
این برداشت گزارشگران روزنامه
لسآنجلس تایمز
به سالها فعالیت هنری
حافظ ناظری در خارج از کشور باز میگردد. او که جوان نوآوری است،
همواره در تلاش بوده است تا به تلفیقی از موسیقی شرق و غرب دست یابد.
خود میگوید:
من میخواهم توازنی در تلفیق موسیقی شرق با غرب پدید آورم. در
بیشترموردها، وقتی آهنگسازان چنین تلاشی میکنند، یک فرهنگ بر دیگری
غلبه میکند. در نتیجه احساس میکنید توازن بین آن دو بههم خورده است.
یکی از کسانی که در مورد
حافظ ناظری
در این روزنامه نظر داده، آن
لوکاس رئیس بخش موسیقی دانشگاه
UCLA
است. وی میگوید:
حافظ ناظری
بهواسطه پدرش از موقعیت ویژهئی برخوردار است.
شهرام ناظری،
پدر او، بهدلیل ایدههای جدیدش برای غنای موسیقی سنتی، از جایگاه
ویژهئی در ایران برخوردار است. بین این پدر و پسر، همواره تبادل سبک
وجود دارد.
در ادامه این گفتوگو- گزارش آمده است:
حافظ ناظری
در ساز سهتار تغئیرهائی بهوجود آورده است. از جمله اینکه او دو تار
بر تعداد سیمهای آن افزوده و نام این ساز را هم حافظ گذاشته است.
وی در این باره میگوید:
کسانی که در ایران سهتار مینوازند، به دلیل این نوآوری با من
مخالفند. اما من اهمیتی نمیدهم و به راه خود میروم. اگر قرار باشد با
همان سنت پنجهزار سال پیش سر کنیم، یعنی هنوز در پنجهزار سال پیش
زندگی میکنیم! در حالیکه بهنظر من، نوآوری بخشی از سنت است.
حافظ ناظری
سخن حقی میگوید. ایجاد تغئیر در سازها، حق هنرمند است. یا این تغئیر
درست است و با استفاده دیگران از آن ساز جدید، جا میافتد یا به دلیل
جواب ندادن به کاربردهایش، به فراموشی سپرده میشود. منتها مهم این است
هنرمند آزادی عمل داشته باشد و آنچه میخواهد انجام دهد. وگرنه رشد و
دگرگونی در هیچ حیطه هنری یا کاری رخ نخواهد داد.g