گیله وا 93
سال پانزدهم، اسفند 1385 و فروردین 1386
صاحب امتیاز و مدیرمسؤول: محمدتقی پوراحمد جکتاجی
سردبیر: هوشنگ عباسی
gilavamagazine@yahoo.com
خبرهای فرهنگی و هنری، آئین ها و مراسم نوروزی در گیلان (لنگرود)،
داستان سرایان گیلانی و شب های بلند زمستان، تلاشی برای تعریف هویت شهر
رشت و... از خواندنی های این شماره
گیله وا
است. مطلبی هم با عنوان "اولین مدال طلای المپیک ایران"- متن سخن رانی
احمد علی دوست- در نکوداشت نام و یاد جهان پهلوان نامجو در
گیله وا
درج شده است که خواندن آن شاید برای بسیاری نوستالژیک باشد:
گفتنی است که در آن سال ها- یعنی هفتاد هشتاد سال پیش از این- هنوز
تنها راه یا مهم ترین راه مواصلاتی ایران به خارج از کشور راه آبی
بندرانزلی بود و ورزش نوین جهانی از این طریق به مملکت رسید... . در
نتیجه گروه های آکروباتیکی تشکیل شد که با نمایش پهلوانی مثل پاره کردن
سینی مسی- زنجیر و کتاب های قطور و بلند کردن وزنه های سنگین با سنگ
های پوطی (وزنه روسی) و حرکت های ژیمناستیک در کلوپ ها، حتا کافه ها به
نمایش می پرداختند.
معروف ترین این گروه ها- تیم پهلوان احمد درخشان- تیم سیدعلی کم سخن و
تیم سیدعلی تفنگ دار بود. و نامجو در سنین نوجوانی کوچک ترین عضو گروه
درخشان، اما شیرین کارترین آن ها بود که روی پارالل و حلقه و بارفیکس و
بالانس بر اوج پیرامیدها دشوارترین و تماشائی ترین حرکت های ورزشی آن
زمان را با مهارت اجرا می کرد.
...
اما درست یک سال بعد
[1949] در
مسابقه های جهانی وزنه برداری که در لاهه برگزار شد،
نامجو با پیروزی بر دو رقیب پیش
تاز دسته خروس وزن از کشورهای آمریکا و مصر مقام اول جهان را به دست
آورد و در نتیجه برای اولین بار- درست توجه بفرمائید- برای اولین بار
در تاریخ ورزش ایران پرچم کشور ما در صحنه های جهانی ورزش برافراشته شد
و سرود ملی در فضای بین المللی طنین انداز شد و من بر این باورم که این
موفقیت بزرگ نامجو یک رؤیای قهرمانانه بود که برای همیشه در فرهنگ نامه
های جهانی ثبت شد. نام ایران به اوج رسید و جزئی از تاریخ شد.