آینه ها - شماره سی و هشت



دارالترجمه رسمی آبيز مرکز فوريت‌های ترجمه ميدان تجريش، جنب سينما آستارا 22711578 22744307 22743305 جنوب شرقی ميدان انقلاب بالای بازاربزرگ كتاب 66962844 66480658 66497710 ___________ ققنوس منتشر کرد ازل تا ابد درون کاوی رمان سمفونی مردگان الهام یکتا ___________ فرهنگ ایلیا منتشر می کند سخن آینه ها مجموعه گفت و گوهای شماره 1-30 آینه ها الهام یکتا ___________ فرهنگ ایلیا منتشر می کند زنانه نویسی آینه ها مجموعه گفت وگو درباره زنانه نویسی الهام یکتا

		ای تکیه گاه و پناه غم گین ترین لحظه های کنون بی نگاهت تهی مانده از نور در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه در کوچه های چه شب ها که اکنون همه کور آن جا بگو تا کدامین ستاره است که شب فروز تو خورشید پاره است[آخر شاه نامه] اخوان در برزخ گذشته و اکنون ایستاده، اکنون و لحظه حال برای شاعر تاریک و سیاه است و روشنی و سپیدی در دوردست. این آرمان دوردست نه در آینده، بل که جای دیگری است که آرزوی شدنش را دارد. صفحه 171جست و جوی خوش خاکستری مصطفا صدیقی روشن مهر

		زن در زندان طلا
		مرا زین چهره خندان مبینید! که دل در سینه ام دریای خون است. به کس این چشم پر نازم نگوید که حال این دل غم دیده چون است اگر زیبائی و خوش بوئی و لطف چو دست من، گل مریم ندارد، اگر این ناخن رنگین و زیبا ز مرجان دل فریبی کم ندارد، اگر بالای زیبای بلندم به بالاپوش خز، بس دل فریب است، میان سینه تنگم، دلی هست که از هر گونه شادی، بی نصیب است: مرا عار آید از کاخی که در آن نه آزادی نه استقلال دارم مرا این عیش، از اندوه خلق است ولی-آوخ- زبانی لال دارم! نه تنها مرکب و کاخ توان گر میان دیگران ممتاز باید: زن اشراف هم ملک است و، این ملک ظریف و دل کش و طناز باید! مرا خواهد اگر هم بستر من دمادم با تجمل آشناتر، مپندار -ای زن عامی- مپندار مرا از مرکب او پر بهاتر! چه حاصل زین همه سرهای حرمت که پیش پای کبر من گذارند؟ که "او" فردا گرم از خود براند، مرا پاس پشیزی هم ندارند. لبم را بسته اند اندیشه ام نیست که زرین، قفل او یا آهنین است: نگوید مرغک افتاده در دام که بند پای من، ابریشمین است. مرا حسرت به بخت آن زن آید که مردی رنج بر هم بستر اوست؛ چنین زن، زرخرید شوی خود نیست که هم کار و شریک و همسر اوست... تو، ای زن –ای زن جوینده راه!- چراغی هم به راه من فراگیر نیَم بیگانه، من هم دردمندم؛ دمی هم دست لرزان مرا گیر...g صفحه های 90 – 93 مجموعه اشعار سیمین بهبهانی انتشارات نگاه

		آن سو
		جهان را که ورق می زنی به سکوتی نظاره کن که زمان خستگی صداهاست و عشق نگاه معصومانه کودکی ست که نیازمندانه به خویشت می خواند درنگی/ تا آن سوتر از این سطرg صفحه های 62-63 نشان های بی جهت مسعود بیزارگیتی نشر فرهنگ ایلیا

		هورا
		با احترام کلاه تان را بردارید دست به سینه بایستید و خوش آمد بگوئید بربریت مدرن را نگاه کنید چگونه لبخند کودکان را ربوده اند نگاه کنید چگونه بر بستر زنان آتش افکنده اند نگاه کنید چه لبخند مدرنی دارند و چه زیبا احساسات را بسته بندی می کنند و چه با وقار راه آوارگی را هموار می سازند احترام کنید بربریت مدرن را شهر فرنگ است مادران مدرن اشک ها را نمی شناسند نظم نوین جهانی است کودکان مدرن مادران را نمی شناسند از همه رنگ است مردان مدرن چیزی غیر از توپ بازی و رقص را نمی شناسند چه معنی می دهند اشک ها بگذار بریزند چه معنی می دهند ناله ها بگذار سینه ها را شرحه شرحه کنند هورا بکشید رسالت تاریخی را بر دیوار نظم نوین ذبح کرده اند و هویت آدمی را در پستوخانه لغات بایگانی هورا بکشید در عروسی جوانان عقیم هورا بکشید احترام بگذارید بربریت مدرن با وقار خانه ها را ویران می کند با وقار آدمیان را می کشد و با وقار مساجد را در هم می کوبد غافل از آن که بلال بر فراز بلندترین کوه های جهان ایستاده است و در زیر برج دیده بانی اردوگاه ها آیه آیه سوره مریم را می خواند آه ای انسان های مدرن باور کنید دامن احیا شده مریم را باور کنید گریه کودکان را باور کنید صدای بلال را و باور کنید گرسنه ئی را که سوره مریم می خواندg صفحه 51-53 هم چون دماوند بردبار مصطفا توفیقی نشر نقش خورشید

		گفتن از عشق ندارد مفهوم بنفشه حجازی
		منصور بر دار بود و سگان و سنگان و سکوت، کلوخی آمد و آخ... بزرگ مردی در آستانه مرگ که به بی خودی نبودش راه در های و هوی روز سنگ باران خوش تر دارم که بنوازیم - چو دیگران- به پاره سنگی در های و هوی روز سنگ ساران خوش تر دارم که برقصم - رقصی چنان- به میانه خونی که بریزد به دست تو چنان دوستی در های و هوی روز مرگ باران چنانم بزن به خاره تکفیر تا بماند در میانه - بین ما و دوست- سر دوستی بزرگا مردی که تو باشی اگر به انکار عشق برخیزی تا ابد - به حرمت عشق- که دیگر، گفتن از عشق ندارد مفهوم!g صفحه های 31- 32 لحظه های بی تابی فرهاد عابدینی کتاب سرای تندیس

		سقف اتکا خاطره حجازی
		هر بار که دلم را شکستی دیدی که از تو رو برنتافتم، نشستم با خاکستر زمان سپیده چشم و بند بند روان برای ماهی عشقت کاسه ئی دوباره ساختم اما تنگ بلور دلم دیگر برای تو تنگ نمی شود، که سقف اتکایم به تو با قطره های اشکم طبله کرد و بر زمین نشست. ای کاش می شد برگشت تا در تلاقی گاه دو نگاه لای دو ورقه داغ عشق برای ابد له شد... شما ای کوچه های کوتاه! که برای شنیدن زمزمه ما کش می آمدید، التهاب آن دست های عاشق را از یاد مبرید. که انگشت های گره خورده شان دلاویزترین پیچک دنیا بود... اما نه من نمی توانم با مشتی خاطره سر کنم. باید بیائی گونه ام را با فرچه بوسه، گل بهی کنی. زنگار مژه هایم را بزدائی من از تصویر تازه ام در آینه می ترسمg صفحه های 37- 38 لحظه های بی تابی فرهاد عابدینی کتاب سرای تندیس


		نسیم رقص کنان روی دوش موج نشست و بی هوا خندید. صدای خنده او را میان باغی دور درخت سرو شنید و با صدای مضطربی گفت: "بپا بپا دختر! به آن که روی هوس های خویش می لغزد نمی توان دل بست."g صفحه 27 بدایع شکوه مند زن و زمین سعید سلطانی طارمی روشنگران و مطالعات زنان

		کنیز منوچهر شیبانی
		مروارید سرشک هایت را به پشیزی نمی خرند در بازارهای شرق دختر سرزمین افسانه های من و می بافند از شکوفه های سیب زنجیر چرا که بازرگانان عبیر و ابریشم کنیزکی از تو می خواهند پرداخت گل سرسبد دکه های شان لعبتک بزم بزرگان عشرت باز. آنان که خشت زرین می زنند از لطافت هوا آنان فرصت ندارند از صعود شماره ها چشم برگیرند تا از شفاف پیکر تو بنگرند سرزمین زیبائی ها را وزن پای آهنگت با ضربه های سود و زیان در هم خواهد شکست در هنگامه رونق بازارهای شرق... از معبر سنگلاخی به کجا خواهی شد ای گردونه بلور و آب گینه که راه سبز بهار تا دروازه های رنگین کمان پیشاپیشت گسترده است و تو در هم شکسته چشم ستاره بهت نیمه راه ماننده ئی دختر افسانه ئی بهشت گم شده من بهشت را در لرزش گندم زار ابریشمین مژگان هایت می بینم سرگشته کویرهای وهم عفریت جادو را نمی بینی پیشاپیش که با وعده سراب های رنگارنگ به هر سو می کشاندت کنیزوار در رقص ساحرانه تصویرها... دختر سرگردان کویرهای متروک عطر کاروان های عبیر و ابریشم تنها مرا باش و سرپنجه سیمابی یت را بر چنگ هزار آهنگ ترانه هایم که می سازند که بر می افرازند پرچم مهر را تا کهکشان ها چرا که بازرگانان بازارهای شهر به پشیزی نمی خرند مروارید سرشک هایت راg صفحه های 60- 62 لحظه های بی تابی فرهاد عابدینی کتاب سرای تندیس


		برای هسه صورت مادر و مفهوم زادگاه به منزله معصومیت از دست رفته است، احساس یگانگی با طبیعت و با تن خویش است که با فرآیند انزوای حاصل تمدن، که توفیق های مادی و علم اغلب نماینده آن است، تباه شده است. از آن جا که نمادهای جامعه سالاری و تمدن که بیش تر زیر نفوذ مردان است، رنگ قساوت دارد، هسه گمان می کرد که گردن نهادن به قواعد و آداب آن به انحراف و نابهنجاری انسانیت منتهی می شود. سازگاری با واقعیتی ناساز خود کاری ناساز است. به این دلیل است که قهرمان های قصه های هسه خود را از جامعه وا می برند و اغلب سال خوردگانی خردمند که خود در حاشیه جامعه دست و پا می زنند، آن ها را در این کار کمک می کنند. اما کمک آن ها کارگشا نیست، زیرا از آن جا که خود عرف ستیز و در جامعه وصله نا هم رنگند، نمی توانند به جوان ها راه هم آهنگ ساختن اضداد را بیاموزند. فقط می توانند راهی به آن ها بنمایانند که به "مادر عرفانی" می انجامد. بازگشت به سینه مادر در پایان بعضی قصه های هسه، به منزله بازشناختن ارزش هائی است که در فرآیند تمدن و خودداری از ادامه هم آهنگی با این فرآیند از میان رفته است. در نتیجه صورت مادر نماد امتناع است از پذیرفتن شیوه "مردانه" یا "منطقی" برخورد با جهان که به جنگ و تباهی می انجامدg صفحه 26 گورزاد و قصه های دیگر هرمان هسه نشر ققنوس
		صفحه اول . درباره ما . شماره هاي پيشين . از دل برآيد . روز من . خبر گزارش . از اين نگاه . شعر . نقد . معرفی کتاب . برگ سبز . از اين قلم . گفت و گو . نامه آینه های دیگر . پیام . کودک و نوجوان . شماره آخر