آینه ها - شماره بیست و چهارم



دارالترجمه رسمي آبيز مرکزفوريت‌هاي ترجمه ميدان تجريش . جنب سينما آستارا 22711578 22744307 22743305 جنوب شرقي ميدان انقلاب . بالاي بازاربزرگ كتاب 66962844 66480658 66497710 ___________ ققنوس منتشر کرد ازل تا ابد درون کاوی رمان سمفونی مردگان الهام یکتا ___________ همراه منتشر کرد دو زن مسعود احمدی ___________ مادر منتشر کرد چاپ دوم راز موفقیت در زندگی (هنر بهتر زیستن) ا.کیهان نیا ___________
		این بهار
		با خود عطر می آورد و سبز بوسه و لبخند شعر و حیات قالی ها را می تکاند گرد از همه جای برمی گیرد حیاط را می شوید و نقره ها را صیقل می دهد و جلا آینه ها را و دل ما را و می نشاندمان فارغ البال کنار سفره هفت سین تا درآید شگفت ؟ نه ، بهار ! منصور اوجی


		درخت اگر از جا تکان نخورد هم درخت ِ درخت نیست هم آشیانه مرغان عجیب و غریب می شود هم این که توفان از طراوتش می کاهد و بعد از این که شیر / از حلقه آتش گذشت شیر ِ شیر نبود دریا از قول و قراری که با سیم خاردار نمی بندد / راضی تر است در خبر آمده پیش از آن که به گل فکر کنی پخش و پلا شده اند از گل برگ هائی که در خبر آمده به جیرجیرکی هم دل خوش نکن که بر عصب های تو در تنهائی خط می کشد فردا را چه دیده ای ندیده ای که ؟ علی باباچاهی مرداد 1384

		کویر
		اگر از لا به لای ابرها ، دستی برای سلام ، بیرون بیاید و لبخندی ... باران ببارد یا نبارد ، تشنگی عالمی را برای محبت کویر مانده ایم !! غزل تاج بخش

		بادام تلخ
		هنگامِ شكوفه بادام عاشق شد شكوفه به بار نشست اكنون مغز بادامی تلخ در دهان مزه میكند

		تنها در ماه
		ده دقیقه فاصله است تا موزه اقلیم سرد آهك من می دانم . در ماه هم تنها خواهم بود . با كوله پشتی و نردبانت به من نمی رسی صبحگاه مشترك ما در قسمتی از اتاق بر جای مانده است قبل از پرش بزرگ من به تأسف بسیار در خیابان ها به ماكتی از تو می رسم من كه تنها از یك كشته بر جای مانده ام و تو كه انفجارها را با پست تصویری هم نمی دانی بنفشه حجازی

		نامه برگ
		سبز شد شاخه بر اندام بهار نرم بر پنجره بسته من پنجه نواخت شادی یم دست شد و پنجره بر باغ گشاد پیک باد آمده بود برگ بر گستره پر گل قالی افتاد لحظه ها سبز شدند لحظه ها حرف شدند در تن خسته هر حرف طراوت روئید جان رنجور شکیبائی سوخت پر تنهائی ریخت یاد طرحی شد در قاب به دیوار نشست شعر مرغی شد و بر شاخه خوش حالی خواند چشم دستی شد و بگشود سر نامه برگ نامه از دوست من بود بهار پرویز خائفی

		بهار
		ببین چه سبزه زردی از زیر خاک بیرون زده است این هم از آن بهارهاست که دسته بی گل تقدیم می کند عنایت سمیعی

		مونیخ
		آسمان همان آسمان است فقط در "تهران" گاهی آبی است ولی خدا همیشه از پشت چادر دود مردم را نمی بیند و در زمستان های "مونیخ " ابرهای بلا منازع چشم های خیس خاکستری شیطانند که دست بالا تا دو متری خود را می بینند پس چه توفیر بالای شهر خدا یا شیطان؟ همه جا نور هست البته و دودلاخ و دروغ . انگشت هائی که روی ریز اقلام صورت حساب ها را وا می رسند در سرمای زیر صفرکبود نمی شوند و چشم های دوخته بر اعلان الکترونیکی ساعت آمد و شد قطارها مه صد لایه را می شکافند دوستی همان دوستی ست در تهران و در مونیخ "هانس" و "کامران" "حسن" و "کارل" "آوا" و "آینارا" "ماریا" و"مرجان" یکی هستند و دیگری نیستند امّا خورشیدهاشان از جای دیگری سر می زند ، به حتم می دانی که در تداوم منطقی این شعر وقتی "کارل" بخواهد "آوا" را ترک گوید - پس از روزی رنگارنگ – باید او را به خانه اش برساند کنار کوچه رو به روی درگاه بماند تا دختر برود به درون و از پنجره اتاق دست تکان بدهد برایش آن وقت پسر بتواند سر در پیش و سلانه به ایستگاه برود چنین نیست به یقین دست شیطان و خدا هم کار نمی کند اینجا با کامران از"صادق هدایت" حرف می زنم و از "بورخس" گوش های "آینارا " تیز می شود با کلمه آخری هر سه در کتاب خانه بابل هستیم آینارا می گوید "خوزه آلبرتو کارلوس" دشنه اش را در آهنگرخانه های نشابور جلا داده بود انگار البته اگر گوش تیز می کرد قهقهه خیام را می شنید از پشت دیوار تاکستان - این را کامران می گوید – زیرا مگر آسمان همان آسمان نیست ؟ " فائوستا " که چشم هایش نقشه ی کوچه های "ونیز " است [1] از راه می رسد و خندان می گوید بالای همه قله ها هم آرامش نیست اینجاست که "گوته " به "فاووست" شبیه تر می شود تا پیرمردی که سکندری می خورد در کوچه حافظ شیراز از بس که هوش و هواسش به ماریانه[2] است پس لابد باید آسمان همان آسمان نباشد و دود ها وابرها و تَفِ گرما واقعی تر از دودها و ابرها و تَفِ گرما نباشد هر چند کوچه های"دَرَکه" و بلندی های " شوانتالر"[3] هر کدام خودشانَند و هر دو از کوچه باغ های قدیم "سیوجان"[4] که به جاده می خورد هیچ نمی دانند حتی از کوچه ئی که از ایستگاه قطار شهرک "لیندآو"[5] به ساحل "بودن زه" می رود اما گاهی در کوچه های "چِنِشت"[6] احساس می کنی که در " ماسوله" و "ابیانه" هستی ابیانه ، ماسوله و چنشت دهکده "آمباخ"[7] نیست که البته به بودن زه می رسد. آنجا کنار ساحل چراغ های رستوران بایری تا وسطِ دریاچه را روشن کرده است و چنشت ، آخرش می رسد به ماسه های روان که در مونیخ ، یک باره بَرف دانه های سفیدند و بی امان می بارند تا روزها با خورشید دوست نباشند و شصت و شش آفتاب به صفحه های تقویم تبعید شود تا نگویی آسمان همان آسمان است . فوریه 2004 مونیخ علی عبداللهی ------------------------------------------------------------------------------------------------------ 1- اشاره به شعری از گوته: بالای همه قله ها ، آرامش هست ! 2- معشوقه گوته 3- از محله های مونیخ که دوستم حسین در آنجا اقامت دارد . 4- روستای زادگاهم در خراسان جنوبی 5- شهرک زیبایی برکنار "بودن زه" در جنوب آلمان هم مرز با سوئیس 6- روستائی تاریخی و کهن در جنوب خراسان 7- دهکده ئی برکرانه "بودن زه" که با "تانکر دورست" به آنجا رفتم .

		دوباره بهار
		دوباره شاخ شکوفه شکفته بر دیوار دوباره عطر گل یاس زرد بر درگاه دوباره گوش پنجره ها پر ز بانگ چلچله ها ... بهار ! باز دوباره بهار وسوسه زا ! ... خدای من بنفشه های جوان وین همه گنجشک شوخ چامه سرا میان این همه آبی و سبز و سرخابی به بزم باد بهاری چه قدر چه قدر خوش بختند ! ... پوران فرخزاد

		یاد
		گربه ئی دست و پایش را می لیسد . من این گربه را دوست دارم چون دهانش بوی آواز عاشقانه ئی دارد که عاشقانه دوستش می داشتم . 5 اسفند 1384 احمد قربان زاده



		من در کمین خودم چون تیراندازی بومی با چنته ئی پر از خیالات زهرآلود می خزم در خود چون گناه ، چون تحقیر به مرگ می مانم در برابر عشق و توفانی ویران گر در هجوم به گلدان رؤیاها * من ساطور شده ام با بوی زهم ترس ضربان می کنم در حلقم در پره های بینی ام چون بره آهوئی خود را می جهانم در باد ، در سنگ و پناه گرفته ام در بی پناهی جهان . فروردین 1384 اقبال معتضدی


		صفحه اول . درباره ما . شماره هاي پيشين . عکس . از دل برآيد . خاطره . روز من . خبر گزارش . از اين نگاه . شعر . داستان . نقد . معرفي کتاب . برگ سبز . از اين قلم . گفت و گو . نامه پيام . کودک و نوجوان . English . شماره آخر