آینه ها - شماره بیست و سوم



دارالترجمه رسمي آبيز مرکزفوريت‌هاي ترجمه ميدان تجريش . جنب سينما آستارا 22711578 22744307 22743305 جنوب شرقي ميدان انقلاب . بالاي بازاربزرگ كتاب 66962844 66480658 66497710 ___________ ققنوس منتشر کرد ازل تا ابد درون کاوی رمان سمفونی مردگان الهام یکتا ___________ همراه منتشر کرد دو زن مسعود احمدی ___________ مادر منتشر کرد چاپ دوم راز موفقیت در زندگی (هنر بهتر زیستن) ا.کیهان نیا ___________

		باید عمیقا از این همه دل واپسی چیزی دستگیرت شده باشد یک : راه رفتن لیوان روی میز / مرگ را به تأخیر می اندازد ! دو : دیدن گرگ ماده به خواب / در وسط آب هم تشنگی یت را به ؟ تشدید می کند ! مرددی تو چرا بین زمین و هوا طنین پای خودت را مگر نمی شنوی ؟ قبول کن که سر از تونل تاریک دیگری در نمی آوری . به ته دره هم که فرو بروی / رفته ای ولی چیزی دستگیرت شده دستگیرت شده چیزی از گرگ ماده و لیوان روی میز و مرداد 84 علی باباچاهی

		خیال
		خیال کوزه آب خیال آب رقص ماهی خیال ماهی آبی دریا ... شکسته کوزه . آبی و ماهی و دریا کجا ؟؟! غزل تاج بخش

		بیانیه
		لحظاتی كه بدون يك بيانيه رسوا شد جواز عاشقی نبود رسوا منم تو كه برای هر خطر آژيری داری بترس ! سالن های سال ها پيش را سرنوشت برچيده است و تو هنوز پروژه تحريم را در تلفن هایت اجرا می كنی برو تا هنوز دوستت دارم ! خسارت جايگزين ندارد . بنفشه حجازی

		در ستایش نخواستن
		من می خواهم " و " تو باید " نفس های عشق را به شماره می اندازد به هر حال کسی باید نخواهد یا نباید بخواهد تا آدمی آزاد شود و دنیا روشن هر چند می گدازد در خواهش سوزانش آنکه بگوید " نمی خواهد" . علی عبداللهی

		یاد
		گربه ئی دست و پایش را می لیسد من این گربه را دوست دارم چون دهانش بوی آواز پرنده ئی دارد که عاشقانه دوستش می داشتم احمد قربان زاده 5 اسفند 84



		زمین ، غارت شده پشیزی متبرک بر آن نمانده است برج ها فرو ریخته شوریدگان و افسردگان در اوهام خود ساکن شده اند * در این روایت همگانی نه ستایشی نه نفرینی سایه رب النوعی نادلخواه افتاده است بر میدان اما آوازی کمیاب و دل نشین بی بشارت هیچ کام یابی جاری ست در فضا زمستان 1383 اقبال معتضدی



		برای آنكه از خیا با ن های با ران با ز می گردد صفای دوشنبه های بارانی دلكت را می شوید انگار چیزی درحوالی گیسوانت به حسی عاشقانه سبز می شود آنگاه كه سهم عقوبتی دشوار ریشه های سرزمینت را به توبره می كشد گوئی به زاویه ای تلخ اینك روح مردمانت بلندی های دلتنگی را هر یك به نوبت ایستاده اند آه كه بی تو این خواب های زمستانی چگونه به رویای خانه باز می آیند آه وطن اندوه چگونه چشم های مرا سیرابم می كنی محمود معتقدی
		صفحه اول . درباره ما . شماره هاي پيشين . عکس . از دل برآيد . خاطره . روز من . خبر گزارش . از اين نگاه . شعر . داستان . نقد . معرفي کتاب . برگ سبز . از اين قلم . گفت و گو . نامه پيام . کودک و نوجوان . English . شماره آخر